SBR مخفف واژه Sequencing Batch Reactor می باشد. فرایندهای بسته پر و خالی­ شونده مشابه SBR بر خلاف تصور، فرآیندی نوظهوری نیست. همزمان با توسعه اولیه فرآیند لجن فعال در انگلستان که توسط آدرنو لوکت در سال ۱۹۱۴ صورت گرفت، تصفیه ­خانه ­های زیادی با روش تغذیه بسته منقطع یا پر و خالی شونده بهره­ برداری شدند.

SBR یک سیستم لجن فعال پر و خالی شونده برای تصفیه فاضلاب است که در آن شکل اولیه لجن فعال برپایه پر و خالی شدن توسعه یافته است. محققین مفهوم بهره­ برداری یک مخزن با سیکلهای تکراری هوادهی، ته ­نشینی و تخلیه پساب تصفیه شده را بطور محکم پایه ­گذاری کردند.

در سال ۱۹۵۶ همزمان با توسعه تکنولوژی گودال اکسیداسیون، پاسویر اصول تصفیه بسته با تغذیه منقطع و پیوسته را با هم ترکیب کرد. در توسعه­ های دیگر تصفیه بسته، حوضچه اکسیداسیون با حوضچه مستطیلی شکل جایگزین شد. در اواخر سال ۱۹۷۰، SBR پایه ­گذاری شد و بسیاری از تصفیه ­خانه ­های کوچک بوسیلۀ این روش مورد بهره­ برداری قرار گرفتند. توسعه مهم آن بطور عمده در استرالیا و ایالات متحده اتفاق افتاد که منجر به کاربرد وسیع این تکنولوژی در سطح جهان گردید.

سیستم SBR را می‏توان نوعی روش لجن فعال دانست كه در آن راكتور از فاضلاب پر شده و سپس به تدریج در طی یک سیكل زمانی فاضلاب و مواد ته نشین شده تخلیه می‏گردد در واقع در هر سیستم SBR عمل تصفیه، ته نشینی مواد جامد مایع مخلوط و تخلیه مایع رویی در همان مخزن انجام می‏‏گیرد. بنابراین به حوض ته نشینی نهائی و پمپ برگشت لجن فعال نیازی ندارد.

پیشرفت در تجهیزات هوادهی و سیستم های کنترلی و بکارگیری آنها در سیستم های SBR باعث برتری آن در مقایسه با روش لجن فعال متعارف گردید.

در گزارش سال ۱۹۸۳ آژانس محیط زیست آمریکا به این مهم اشاره شده است که بین سیستم تصفیه فاضلاب SBR با سیستم لجن فعال متعارف، اختلافی وجود ندارد، فقط این سیستم به جای آنکه با فضا عمل نماید، با زمان عمل می کند. تفاوت بین دو تکنولوژی این است که در سیستم SBR با یک کنترل توالی زمان، عملیات متعادل سازی و تصفیه بیولوژیکی و زلال ساز ثانویه در یک حوضچه (راکتورهوادهی) صورت می پذیرد و این راکتورها عملاً زلال ساز اولیه را نیز در خود شامل می شوند. ولی در سیستم لجن فعال متعارف، هر یک از فرایندهای فوق بایستی در یک مخزن جداگانه صورت پذیرد.

فرآیند SBR

برای تصفیه فاضلاب شهری به روش SBR همواره ۲ حوضچه (مخزن) مورد نیاز می باشد. در زمان هائی که در یک حوضچه واکنشهای مربوط به عملیات تصفیه بیولوژیکی صورت می گیرد، حوضچه دیگر نقش ذخیره جریان ورودی را دارد.

مزایای این روش در حذف مواد مغذی و آلاینده باعث شده که امروزه برای تصفیه خانه های بزرگ (تا حدود ۲۰۰۰۰ مترمکعب در شبانه روز) مورد استفاده قرار گیرد و از مهمترین مزایای دیگر، صورت پذیرفتن عملیات متعادل سازی و زلال سازی اولیه و ثانویه در همین دو حوضچه بوده و واحدهای جداگانه برای انجام این عملیات مورد نیاز نمی باشد. زلال سازی اولیه در حوضچه اول (ذخیره فاضلاب) و متعادل سازی و زلال سازی ثانویه در حوضچه دوم (راکتورهوادهی)صورت می پذیرد.